นึกถึงน้ำอี้สุ่ย

(บ้านที่เหลือเพียงเบอร์โทรศัพท์)

8115411 คิดถึงมาก

นกจักพรากร้องกล่อมเสี้ยวเดือนใส

ในสวนโมกไม่มีเสียงเรไร

หัวใจหนาวจะปีใหม่ปลายฤดู

คิดถึงเจ้ากลางการเมืองก่อพายุ

ธาตุปะทุดินดำดิบขึ้นสู้

เล่ห์ซับซ้อนคลี่คลายจนง่ายดู

ศัตรูเผชิญหน้ากันและกัน

หากคนใดมองชนชั้นได้ชัดเจน

เขาย่อมเห็นความเป็นจริงหยุดบิดผัน

การทำลายล้างเสียงคนสามัญ

ประโยชน์นั้นเอื้อระบอบระบบใด

8115411 คิดถึงมาก

นกจักพรากประทับเสียงกรีดใส

ส่งนักสู้ออกจากกระท่อมไป

ประชาชนไม่เป็นใหญ่ไม่กลับคืน

จาก มติชนสุดสัปดาห์ ฉบับประจำวันที่ 16-22 มกราคม 2552

บทกวีชิ้นนี้อาจไม่ได้มีความแข็งกร้าว หนักแน่น คมคายเท่ากับบทกวีการเมืองอีกหลายชิ้นของไม้หนึ่ง แต่ตามความเห็นส่วนตัว ผมกลับคิดว่างานชิ้นนี้มีความโรแมนติก ความงดงาม และความใฝ่ฝัน บางประการแฝงเร้นอยู่ อย่างที่ไม่เคยปรากฏมานานในบทกวีของเขาในช่วงปีสองปีที่ผ่านมา นอกจากนั้น บทกวีชิ้นล่าสุดของไม้หนึ่งยังบ่งชี้ให้เห็นว่า การต่อสู้ทางการเมืองอันเรื้อรังของสังคมไทยในยุคปัจจุบันอาจไม่ได้ดำเนินไปถึงจุดสิ้นสุดแต่อย่างใด ทว่ามันคล้ายจะลุกลามแผ่ขยายไปยังทุกพื้นที่ของการดำรงชีวิต รวมทั้งในวิถีชีวิตประจำวันของสามัญชนบางคน/บางกลุ่ม

edit @ 16 Jan 2009 22:48:59 by คนมองหนัง