การลอบสังหาร

http://www.matichon.co.th/news_detail.php?...00&catid=01

ข่าวการลอบสังหารองมนตรี นายชาญชัย ลิขิตจิตถะ ในช่วงเวลานี้ ทำให้ผมนึกถึง "คดีลอบสังหาร" ตอนปี พ.ศ. 2534 มากที่สุด แต่ไม่แน่ใจว่าสุดท้ายแล้วอะไร ๆ จะเหมือนกันหรือไม่?

คราบน้ำตา

น้ำตาของเนวิน ชิดชอบ ทำให้ผมนึกถึงเหตุการณ์หนึ่งในวันที่ 6 ตุลาคม 2519 ที่ถูกบันทึกไว้ในจดหมายของสุรินทร์ มาศดิตถ์ ผู้อยู่ร่วมในคณะรัฐมนตรีที่่นำโดยเสนีย์ ปราโมช ซึ่งกำลังประชุมกันในช่วงเวลาดังกล่าว

"ก่อนเที่ยงที่กำลังโต้กันเรื่องจะประกาศภาวะฉุกเฉินหรือไม่ โดยรัฐมนตรีฝ่ายประชาธิปัตย์ให้ประกาศ รัฐมนตรีฝ่ายชาติไทยไม่ยอมให้ประกาศ ทั้งๆที่เลขาธิการคณะกรรมการกฤษฎีการ่างประกาศไว้แล้ว ยังไม่เป็นที่ยุตินั้น พล.ต.ท.ชุมพล โลหะชาละ รองอธิบดีกรมตำรวจได้เข้ามารายงานในคณะรัฐมนตรีพร้อมกับร้องไห้โฮๆว่า ฝ่ายนักศึกษามีอาวุธปืนสงครามร้ายแรงระดมยิงตำรวจบาดเจ็บและตายจำนวนมาก ฝ่ายนักศึกษาก็ตายเยอะ พูดพลางร้องไห้พลาง ตำรวจนครบาลสู้ไม่ได้จึงส่งตำรวจพลร่มและตชด.เข้าไปปราบปราม ต่อมา พล.ต.อ.ศรีสุข มหินทรเทพ อธิบดีกรมตำรวจเข้าไปรายงานเหตุการณ์ว่า ควบคุมสถานการณ์ในธรรมศาสตร์ไว้ได้แล้ว มีความสงบเรียบร้อยแล้ว นายกรัฐมนตรีถามว่า "ตำรวจตายกี่คนท่านอธิบดี" อธิบดีกรมตำรวจตอบว่า "ตำรวจไม่ตาย แต่บาดเจ็บไม่กี่คน" รัฐมนตรีจึงแสดงสีหน้าสงสัย อธิบดีกรมตำรวจหันไปมองพล.ต.ท.ชุมพล กำลังนั่งเช็ดน้ำตา จึงไม่รู้ว่าก่อนนั้นเขารายงานกันว่าอย่างไร..."

จดหมายฉบับนี้อ้างอิงอยู่ในบทความ "ใครเป็นใครในกรณี 6 ตุลา" ในหนังสือ "ประวัติศาสตร์ที่เพิ่งสร้าง" ของสมศักดิ์ เจียมธีรสกุล